De ultieme droom van mijn vrouw is mijn grootste nachtmerrie

Ik ben een stijve hark.

Geen beetje gevoel voor ritme in m’n lijf.

Ik kan vol bewondering kijken naar hoe anderen dansen,

Maar zelf ben ik er als de dood voor.

Op trouwfeesten sluip ik op m’n buik naar buiten als de openingsdans begint.

Stel je voor dat ik straks mee de dansvloer op moet.

Wat een foltering!

Zingen durf ik ook al niet.

In de auto kan ik me wel eens laten gaan,

Maar elders niet als de kans bestaat dat iemand me hoort.

Zo veel jaar geleden waagde ik me er aan onder de douche.

Met het idee dat ik alleen thuis was.

Toen ik frisgewassen beneden kwam, rolden m’n broer en pa over de grond van het lachen.

Dat lag misschien ook aan mijn songkeuze.

De ultieme droom van mijn vrouw is mijn grootste nachtmerrie:

Ze wil samen met mij ‘Paridise by the dashboardlight’ zingen voor publiek.

Op een karaoke-avond op een Franse camping…

Run Forest! Run!

(ze zegt het natuurlijk om mij te plagen, al heb ik een lichtbruin vermoeden dat ze het stiekem toch meent…)

Ik hou nochtans van beweging.

In de auto of thuis meebrullen vind ik zeer stoomaflatend.

Ik zou echt niet kunnen leven zonder muziek.

Maar ik zet er een rem op als ik in het bijzijn van anderen ben.

Maar niet op woensdagavond 13 mei.

Het eerste van de zes verjaardagsconcerten van Arsenal in de AB in Brussel.Arsenal-Mensenhuis

Zodra de concerten werden aangekondigd, kocht ik mijn ticket.

Arsenal nam ons mee op een trip van meer dan anderhalf uur doorheen hun repertoire.

Wie Arsenal kent, weet dat hun muziek aanzet tot dansen.

Toen het doek openging en de eerste noten werden gespeeld,

voelde ik het komen.

Ik twijfelde, maar kon de goesting om toch te dansen niet negeren.

In het begin hield ik het bij wat hoofdschudden.

Maar John en de zijnen vuurden de ene hit na de andere af.

Ik kon niet blijven stilstaan.

Rond mij leek niemand last te hebben van immobiliteit.

Iedereen bewoog, zong zelfs mee.

High Venus deed me overstag gaan.

F*ck it. Dat een ander ervan denkt wat hij wil.

Ik sprong. Ik bewoog m’n voeten, m’n heupen, m’n armen gingen de lucht in.

Ik danste. Ik zong zelfs luidkeels mee!

There’s a street inside my flesh,

Where summertime never ever ends.

There’s a street inside my soul,

Where we go.

Enkel de muziek, de groep, het publiek en ikzelf bestond nog.

De rest van de wereld was er niet.

Ik dacht niet aan gisteren.

Ik dacht niet aan morgen.

Ik danste en ik zong.

Toen de muziek stopte en het doek viel zocht ik mijn nicht en haar vriend weer.

Waw! Wat was me dat?! Sprak ik met hese stem.

Wat een sensatie! Wat een energie!

Ondertussen ligt het optreden bijna twee weken achter me.

De muziek blijft in m’n hoofd hangen.

Vaak betrap ik me erop refreinen te zingen.

Terug te denken aan het optreden.

Ik blijf teren op die energieboost die ik kreeg.

Misschien moet ik wat meer durven dansen, toch wat meer durven zingen.

Het geeft me energie.

Het maakt me blij.

Op 4 juli moet ik naar een trouw…

Zou ik durven?

En jij?

Durf jij ongedwongen uit de bol te gaan?

Er komt een zeer aantrekkelijke festivalzomer aan…

Mensenhuis-Ben-300x300

 

Ben

Reacties

  1. Heel herkenbaar. Al mijn hele leven durf ik niet uitbundig zijn of uit de bol gaan, uit vrees dat ik stom zou overkomen.

  2. Dus je kunt het wél! Als je jezelf maar vergeet.

Laat een reactie achter bij Kitty Kilian Reactie annuleren

*