De kaart is niet het gebied

‘De kaart is niet het gebied’ stelt Alfred Korzybski.

Logisch toch!

Of niet?

Een landkaart is niet hetzelfde als het feitelijke gebied waarover die kaart gaat.

Vergeet even de GPS en haal de papieren landkaart uit.

Neem nu die van Frankrijk.

Je kan er – eenmaal netjes op de grond open gevouwd – op gaan staan.de kaart is niet het gebied - Mensenhuis

Maar je bent niet in Frankrijk.

Je kan op Parijs staan, maar daarom sta je niet aan de voet van de Eiffeltoren.

Je kan op Cannes liggen, maar daarmee voel je de zon niet schijnen op je wangen.

Of het zand kriebelen tussen je tenen.

Logisch toch!

Of niet?

Korzybski is de grondlegger van de algemene semantiek en leefde in de eerste helft van de vorige eeuw.

‘De kaart is niet het gebied’ bedoelt hij metaforisch.

Hoe we de dingen in ons hoofd hebben (de kaart)

komt niet overeen met hoe werkelijkheid is (het gebied).

Het idee dat we hebben (de kaart) van hoe de wereld (het gebied) in elkaar zitten,

is slechts een opvatting.

Onze eigen persoonlijke opvatting.

Deze opvattingen bouwen we in de loop van ons leven op en nemen we voor waar aan.

Maar deze opvattingen kunnen nooit de totale werkelijkheid omvatten, laat staan dat de opvatting van één enkeling de enige juiste is.

De kaart is niet het gebied.

In ons hoofd maken we de kaart om het gebied te kunnen vatten.

En we maken niet één kaart.

Neen, we maken er oneindig veel.

Die veelheid van kaarten hebben we nodig om door het gebied te kunnen navigeren.

Alle kaarten samen vormen ons wereldbeeld of zoals wij NLP’ers het graag noemen: ons model van de wereld.

We passen onze kaarten voortdurend aan.

Mijn oudste dochter paste onlangs haar ‘kaart’ over Marokkanen aan.

Toen we op de première waren van een film die een Marokkaanse vriend van me regisseerde, maakte mijn dochter voor het eerst in levende lijve kennis met ‘Marokkanen’.

Vooraf bracht de stand-up comedian Youssef El Mousaoui de zaal aan het lachen door een aantal verschillen tussen Belgen en Marokkanen te ‘onthullen’.

M’n dochter zat de hele tijd gebiologeerd naar hem te kijken.

In de pauze boog ze zich naar m’n vrouw en fluisterde ze:

‘Ik wist niet dat Marokannen zo bleek zijn. Ik dacht dat ze zwart waren.

’In haar oorspronkelijke kaart waren Marokkanen zwart.

Het is mij een raadsel hoe ze erbij kwam, maar die dag paste ze haar kaart aan.

In haar kaart kwamen voordien ook nog geen vrouwen met een hoofddoek voor…

Tja,… wij wonen in een West-Vlaams plattelandsdorp…

De ene kaart past zich echter makkelijker aan dan de andere.

Onze kaart (opvattingen dus) over feiten kunnen met een eenvoudige zintuigelijke waarneming worden bijgeschaafd.

Zoals mijn dochter deed dus.

Veel moeilijker wordt het als we een kaart hebben over onderwerpen als geloof, euthanasie, waarden als liefde, vrijheid, vertrouwen,…

De fout die we dagelijks met z’n allen maken!

Elke dag zondigen we ertegen.

Elke dag denken we dat de kaart, onze kaart, wel het gebied is.

Elke dag gaan we ervan uit dat onze opvattingen de werkelijkheid zijn.

En elke dag reageren we op deze kaarten alsof ze de werkelijkheid zijn.

We reageren immers niet op de wereld.

Neen, we reageren op de betekenis die we geven aan die wereld.

Ervan uitgaand dat die betekenis de juiste is.

Stel je even voor…

Dat je ervan uitgaat dat de kaart niet het gebied is.

Dat je ervan uitgaat dat jouw kaart niet de enige kaart is.

Dat je ervan uitgaat dat elk ander mens ook zijn kaart(en) heeft, zijn of haar opvattingen over de wereld.

Dat de ene kaart beter of slechter noemen ook slechts een opvatting is.

Dat het de moeite is om de kaarten naast elkaar te leggen, na te gaan wat de verschillen, maar vooral de gelijkenissen zijn.

Hoe zou de wereld er dan uitzien?

Mensenhuis-Ben-300x300

Ben

Inspireert deze blog je?

Deel ze met familie, vrienden en collega’s via facebook, google+, twitter en linkedin!

Laat wat van je horen

*